header
Leo Blokhuis

Leo Blokhuis

Leo Blokhuis (1961) wordt ook wel 'de popprofessor van Nederland' genoemd. Blokhuis is grafisch ontwerper van beroep, maar vooral werkzaam als samensteller van radioprogramma’s, televisiepresentator en muziekschrijver. Hij schreef bestsellers als Het Plaatjesboek en Grijsgedraaid. Samen met actrice/zangeres Ricky Koole maakt Blokhuis theatervoorstellingen waarin zij vergeten liedjes en componisten onder de aandacht willen brengen. Daarnaast geeft Blokhuis met regelmaat lezingen over popmuziek. Dat doet hij veel in het bedrijfsleven, maar ook in de non-profitsector. Blokhuis heeft zich een manier van spreken eigen gemaakt die voor een deel op improvisatie is gebaseerd. Hij staat standaard achter zijn laptop, zijn iTunes-mapjes met muziek bij de hand. Vertellen over en luisteren naar muziek gaan bij Leo Blokhuis hand in hand. Deze stijl van vertellen is min of meer spontaan ontstaan toen Leo onverwachts jurylid werd in het populaire televisieprogramma  Popquiz à gogo naast Matthijs van Nieuwkerk. Daarvoor werkte Leo vooral àchter de schermen in de muziekwereld. Het is een even opmerkelijke als geslaagde carrièreswitch.

 
De spreekstijl van Blokhuis kenmerkt zich door een hoge mate van toegankelijkheid. Hij stelt zich bescheiden op: hij corrigeert zichzelf voortdurend en glimlacht veel. In de geïmproviseerde lezing die wij zien, valt het op dat Blokhuis veel hardop denkt: Daar kan ik meer over vertellen, maar nee … laat ik dat toch maar niet doen. Hij geeft zijn publiek inkijkjes in het vertelproces en stelt zich daarmee kwetsbaar op. Het is een vorm van kwetsbaarheid die Blokhuis tot stijl verheven heeft. Het is bijna koket te noemen. En het werkt: hij windt het publiek in no time om zijn vingers. Doordat Blokhuis zo'n goede verstandhouding met zijn publiek weet te creëren, kan hij zich veel permitteren. Hij slaat vol overtuiging zijwegen in om samen met zijn publiek te verdwalen in de muziekgeschiedenis. Het gebrek aan structuur lijkt niemand te deren: daarvoor zijn de uitstapjes gewoonweg te boeiend. Blokhuis heeft een bijna gehaaste vertelstijl, alsof hij te weinig tijd heeft. De gebaren zijn kort, het tempo ligt hoog en vaak staat Blokhuis letterlijk handenwrijvend te vertellen. Dat laatste gebaar is tekenend voor de man die niets liever doet dan praten over muziek. Of zoals hijzelf over deze lezing zei: Het is een soort thuiswedstrijd, dat ik lekker uit mijn boek mag vertellen. Ik heb de verhalen in mijn achterzak zitten.
(foto: NPS)