Sylvie Meis

Megacharmante voetbalvrouw Sylvie Meis huppelt van tv-studio naar fotoshoot naar interview. Ze haalt voortdurend het nieuws met de ins en outs over haar ziekte, de lengte van haar coupe en de inrichting van haar huis. We kunnen niet anders dan bewonderend toekijken hoe deze kleine vrouw een gigantische carrière weet vorm te geven.
Kenmerkend aan Sylvies uitstraling is haar grote zelfbewustzijn.

Aandachtsverdeling

Effectieve communicatie kent een gemiddelde aandachtsverdeling. Grofweg kun je stellen dat als je met iemand praat, of als je presenteert, je 20 procent van je aandacht nodig hebt voor jezelf, 20 procent voor je verhaal en 60 procent voor de ander. Als je ongeveer in die aandachtsverdeling zit voel je je comfortabel, maak je contact en praat je makkelijk. Mensen met spreekangst vertonen hele ander scores: zij hebben zo’n 80 procent aandacht voor zichzelf, 10 procent voor hun verhaal en een zielige 10 procent voor hun publiek. Omdat zij zich voortdurend zorgen maken over zichzelf (zien ze dat ik rood word? Waar laat ik mijn handen? Hoe zal ik gaan staan?) hebben ze last van wat we noemen een verhoogd zelfbewustzijn. Ze bekijken zichzelf vanaf buiten en proberen zich als een soort regisseur bij te sturen. Iedereen die wil weten wat daar zo erg aan is moet maar eens proberen heel bewust een slokje water te nemen. Grote kans dat je het benauwd krijgt.

Verhoogd zelfbewustzijn

Maar terug naar Sylvie Meis. Zij vertoont namelijk een soortgelijk hoog zelfbewustzijn, alleen heeft zij er in tegenstelling tot spreekangstigen geen last van. Je ziet aan de manier waarop ze heur haar met twee gemanicuurde vingers even schikt. De manier waarop ze even leuk uit een hoekje kijkt. Niets gebeurt even gewoon, niets is alleen maar functioneel, alles is mooooi. Glimlachen, staan, lopen, allemaal even bevallig. Als model is ze gewend om zichzelf via haar ‘derde oog’ te bekijken en eventueel aanpassingen te maken.

Irritant

Is het dan niet irritant om naar iemand te kijken die alleen maar met zichzelf bezig is? Jawel, best wel. Vooral omdat je je realiseert dat iemand die met zichzelf bezig is, niet geïnteresseerd kan zijn in jou. Het verhoogde zelfbewustzijn staat echt contact in de weg. Maar buiten dat is er wel iets heel interessants te constateren bij Sylvies zelfabsorptie: daar waar gewone mensen door zelfbewustzijn in een kramp schieten en niet meer normaal kunnen bewegen, zie je Sylvie stralen. Hoe is dat mogelijk? Waarom heeft zij ogenschijnlijk weinig last van een te hoog zelfbewustzijn en de gemiddelde vrouw wel? Uiteindelijk blijkt dan, nóg meer dan de aandachtsverdeling, de interne dialoog die we voeren het meest bepalend voor onze uitstraling.

De variant van Sylvie Meis

Veel vrouwen stellen hoge, soms onmogelijke eisen aan zichzelf. Daardoor worden momenten van onzekerheid maar al te vaak begeleid door dodelijke interne oordelen: “Moet je mij zien hakkelen, wat ben ik toch een domme koe…”. Doe dat drie keer en je weet zeker dat je je mond niet meer opendoet. Dan nog liever Sylvies variant. Elke keer dat je hinderlijk naar jezelf zit te kijken zeg je: “je bent fantastisch”. Kijken wat er dan gebeurt.

Farah Nobbe 2011
Foto: Serge Guerrand